نيز جائز الخطا باشد محتاج بود به امام ديگر و امر بتسلسل كشد ، و باتفاق مسلمانان ايشان نامعصوم بودند و نزد عقل و شرع مراد از امام جائز الخطا نيست پس لا بد كه اين امام معصوم على باشد زيرا كه هر كه معصوم گفت امام را على را گفت و اولاد او را عليهم السّلام و عصمت ثابت باشد . دليل سى و هشتم ، حق تعالى در عقب تعداد انبياء و ذكر اهل بيت ايشان گفت : ذُرِّيَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ ( آل عمران 30 ) ذريت را ولايت و امامت داد . اگر ابو بكر حق بودى ذريت او خليفه بودندى و بعد از آن عمر همچنين و ايشان را هر دو پسر صالح و عالم بودند چون وصيت باجنبى كردند نه بذريت خود دليل است كه به تغلب داشتند و بغضب نه بشرع و اذن صاحب شريعت . اما در صورت على عليه السّلام اگر او بود از ذريت و قرابت رسول صلّى اللّه عليه و آله بود و حسن و حسين تا قائم آل محمد عليهم السّلام در ذريت رسول صلّى اللّه عليه و آله و قرابت او بودند و هم وارث او . پس امامت حق ايشان باشد بقول خدا و رسول صلّى اللّه عليه و آله . دليل سى و نهم ، روايت آمده از مخالف و مؤالف : عن مسروق عن رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله انه قال : فاطمة بضعة منى ، يسوئنى من ساءها ، و يسرنى من سرها « 1 » . فاطمه پاره‌ايست از من هر كه با وى ناخوشى كرد با من ناخوشى كرد و هر كه او را شاد كرد مرا شاد كرده باشد . حذيفه روايت كند كه در پيش رسول صلّى اللّه عليه و آله رفتم مرا گفت ملكى به من آمد كه هرگز نيامده بود از خداى اجازت خواست و بر زمين آمد و مرا بشارت داد . عن اللّه جل جلاله : بان فاطمة سيدة نساء اهل الجنة ، و الحسن و الحسين سيّدا شباب اهل الجنة « 2 » باينكه فاطمه سيدهء زنان اهل بهشت است و حسن و حسين سيد جوانان اهل بهشت . بنابراين احاديث هر كه فاطمه را رنجانيد رسول را رنجانيد و هر كه رسول را رنجانيد خداى تعالى را رنجانيد مستحق خلافت و نيابت رسول نباشد . و همچنين امير المؤمنين از اهل بهشت بود و صادق القول . اگر فاطمه بود از ابو بكر برنجيد كه فدك از وى به غضب بازستد و بر خلاف كتاب خداى و تمسك بحديث مفترى ، و اگر على بود شهادت وى رد كرد و بحديث « فاطمه بضعة منى الخ » و به آيه : إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ

--> ( 1 ) - بحار الانوار 27 / 62 و 37 / 85 با اندك تفاوت ( 2 ) - عوالم العلوم بحرانى قسمت زندگانى حضرت زهرا ( س ) 1 / 136 بنقل از 25 كتاب اهل سنت و الكوثر فى احوال فاطمة ( س ) بنت النبى الاطهر ( ص ) 3 / 24 و 86 و 101 بنقل از صحيح ترمذى و كنز العمال